niedziela, 30 listopada 2014

SZARIAT I

Na początek musimy wyjaśnić kilka rzeczy.

Szariat jest prawem wywodzący się bezpośrednio z Koranu i sunny (opowieści z życia Mahometa). Mahomet jest w Islamie wzorem do naśladowania w każdej sferze życia. Jeśli w sunnie jest opisane jak Prorok się podcierał, to wskazane jest, żeby muzułmanie robili to tak samo. Tyle podstawy.

Teraz kilka słów samej konstrukcji i sposobie stosowania szariatu. O tym też mówią pierwsze „Problemy” w tekście. Wrzucę teraz trzy pojęcia, z którymi się zetkniemy i bez których nie skumamy, o co chodzi (pozostanę przy angielskiej pisowni tych pojęć).



Ijtihad – to praktyka „niezależnego rozumowania” w islamskiej legislacji. Dlaczego to jest w cudzysłowie? Bo nie oznacza to dowolnej interpretacji. Co to, to nie! Ijtihad to wnioskowania z analogii na podstawie Koranu, sunny, historii prawa i teologii w odniesieniu do spraw, które nie są wprost zaadresowane przez szariat. Czyli nie mówimy tutaj o dowolności decyzji. Mówimy o podciąganiu nierozstrzygniętych problemów pod już rozstrzygnięte w totalnej zgodzie z religijnymi źródłami Islamu.

Mujtahid – to uczony muzułmański, który jest uprawniony do stosowania ijtihad. Jest swoistym „doktorem prawa” w świecie islamskim.

Taqlid – oznacza postępowanie zgodnie z wykładnią Mujtahida.


Na początek to wystarczy. Jeśli będą się pojawiać dodatkowe pojęcia, będę je wyjaśniał na bieżąco J

Oryginał znajdziecie TUTAJ. Tłumaczenie jest moje, więc jeśli macie obawy, co do obiektywizmu – to macie rację.
Czytajcie oryginał lub uczcie się arabskiego J

Zaczynamy!


Problem 1: Konieczne jest by Muzułmanin wierzył w fundamenty wiary zgodnie z własną wiedzą i zrozumieniem, i nie może słuchać i podążać za nikim na podstawie tylko danego słowa, na przykład – nie można podążać za kimś tylko na podstawie tego, że on powiedział, że ma racje. Jednakże, jeśli ktoś, kto posiada wiarę w prawdziwy Islam i znajduje to pokrycie w jego czynach, jest muzułmaninem i wierzącym w Boga (Mo’min), nawet, jeśli nie jest zbyt oddanym wiernym, prawa będą mu służyły dobrze. W odniesieniu do praw religijnych, poza tymi, które są jasno i jednoznacznie sprecyzowane lub bezdyskusyjne, osoba musi:
  • Być Mujtahidem, zdolnym do wnioskowania i dedukcji z religijnych źródeł i dowodów;
  • Jeśli nie jest Mujtahidem, powinien słuchać i być posłusznym wyrokom (fatwa) Mujtahida;
  • Jeśli nie jest Mujtahidem ani wyznawcą (Muqualid), powinien działać z ostrożnością, w taki sposób by zapewnić spełnienie obowiązku religijnego. Na przykład, jeśli Mujtahid uważa jakiś akt za zabroniony (haram), ale inni uważają, że nim nie jest, to nie powinien tego robić. Podobnie, gdy Mujtahid uważa jakiś czyn za obowiązkowy (wajib), podczas gdy inni uważają ze jest on jedynie rekomendowany (Mustahab), powinien być dokonany. Dlatego obowiązkiem dla osób niebędących Mujtahidami lub nie zdolnych do używania środków ostrożności (Ihtiyad), jest słuchanie i postępowanie zgodnie z wytycznymi Mujtahida.

Komentarz: To prawo mówi jasno – nie ważne, co myślisz i co uważasz – masz słuchać prawodawców. Nie jesteś uprawniony do samodzielnego stanowienia interpretacji świętych pism w zakresie jakichkolwiek praw. Masz słuchać tych, którzy są do tego wyznaczeni.



Problem 2: Taqlid w prawach religijnych oznacza działanie zgodnie z werdyktami Mujtahida. Konieczne jest, żeby Mujtahid był mężczyzną, wyznawcą dwunastu imamów (Shi'ah Ithna Ash'ari), osobą dorosłą, o zdrowych zmysłach, urodzoną z prawego łoża, żywą i sprawiedliwą. Osobę określa się, jako sprawiedliwą, gdy wykonuje wszystkie czyny, które są obowiązkowe dla niej i nie robi żadnych rzeczy zabronionych. Znakiem, ze ktoś jest sprawiedliwym jest to, że ktoś ma wyraźnie dobry charakter i jeśli wypytać ludzi z jego miejsca zamieszkania, sąsiadów, lub tych, z którymi mieszka to potwierdzą jego dobre zachowanie. I jeśli wiemy, że werdykty Mujtahida są odmienne od tego, co spotyka nas w codziennym życiu, konieczne jest by Mujtahid zyskał poparcie A’lama (najbardziej wykształconego w doktrynach i naukach Islamu), który rozumie boskie prawa lepiej niż jakikolwiek współczesny Mujtahid.

Komentarz: Poza oczywistym wyznaczeniem tego, że Mujtahid może być wyłącznie mężczyzną, mamy tutaj jeszcze jedną ważną rzecz. Otóż Mujtahid ma nadrzędnego sobie typka, czyli A’lama. A’lam to ktoś, kto jest w praktyce Ulemem lub Imamem (islamskim duchownym). Mujtahid jest poza stanem kapłańskim, więc musi podlegać komuś z kleru…to jasne!


Problem 3: Istnieją trzy sposoby identyfikacji Mujtahida i A’lama:
  • Gdy osoba jest pewna, że dana osoba jest Mujtahidem lub uczonym. By to uczynić, sama musi być uczona i posiadać zdolność do identyfikacji Mujtahida lub A’lama;
  • Gdy dwie osoby, które są uczone i sprawiedliwe i posiadają umiejętność do identyfikacji Mujtahida lub A’lama, potwierdzą, że dana osoba jest Mujtahidem lub A’lamem i nie spotkają się z opinią dwóch innych uczonych, którzy to zakwestionują. Faktycznie, bycie Mujtahidem lub A’lamem może być ustalone poprzez świadectwo tylko jednej, zaufanej i wiarygodnej osoby;
  • Gdy grupa ludzi uczonych, którzy posiadają umiejętność do identyfikacji Mujtahida lub A’lama, zaświadczą, że dana osoba jest Mujtahidem lub A’lamem, po warunkiem, że wyznaczony jest zadowolony z ich świadectwa.

Komentarz: Czyli wszystko jest arbitralne. Żadnych testów, żadnych faktycznych umiejętności. Wystarczy przekonać kilka osób i gotowe – zostajesz personą w społeczności…


Dajcie znać w komentarzach tutaj lub na FB czy taka forma wam pasuje. Tego jest ponad 2,5 tysiąca, więc chcę się skupić na treści, nie na formie J

I nie wyznaczam, że będę to robił tylko w niedzielę, więc może być tak, że wpadnie kolejna odsłona w inne dni tygodnia…


Tymczasem!